ياور هميشه مومن...

+ بعد از دو سال و نیم!

سلام

امروز کاملا اتفاقی اومدم این طرفا

بازدیدکننده هاشو نگاه کردم، فکر می کردم همه ش صفر باشه، ولی بعضی روزاش یک و دو تا و سه تا بازدیدکننده داشت!

نمی دونم این دوستان بر حسب اتفاق و با Search به این وبلاگ رسیدن یا از خوانندگان قدیمی وبلاگم هستن؟

هر چی که هست، من این وبلاگ رو خیلییییییییییییییییییییییییییییییییی دوست دارم..........

اون موقع که من می خواستم مطالب این وبلاگ رو حذف کنم، این امکانات جدید پرشین بلاگ مثل پیش نویس کردن یادداشت یا رمزدار کردنش نبود..

واسه همین مجبور شدم همه ش رو تو یه فایل ورد ذخیره کنم و بریزمش رو CD .. که اون CD هم تو جریانات اسباب کشی ها نمی دونم چی شده و کجا مونده.. اصلا نمی دونم هنوز هست یا کاملا گم شده؟

ولی خوب در هر حال من این وبلاگ رو خیلیییییییییییییییییی دوست د ارم

چون یادگار روزهای عاشقیمه......

روزهایی که توی بیم و امید وصال یا هجران بودم و هنوز نمی دونستم چی می شه

روزهایی که از عشقم کاملا نا امید شده بودم و دنیا برام به آخر رسیده بود

و روزهایی که عشقمون دوباره جوانه زد و این دفعه محکمتر و عمیق تر از اولش شد....

از روزی که بهش رسیدم دیگه این وبلاگ رو گذاشتم کنار.......

از ترس شناخته شدن و لو رفتن دوستیمون تو اون مدت طولانی!

نمی دونم الان از دوستای قدیمی کسی اینجا رو می خونه یا نه؟

اگه کسی هست که اینجا رو م ی خونه و دوست داره بدونه من الان زندگیم چی جوریه و چیکار دارم می کنم باید بگم:

خدا رو شکر... از زندگیم راضیم.....

 الان یک سال و 8 ماهه با عشقم که الان همسر و همنفسمه همخونه شدم..

حدود یک ساله توی یه سازمان دولتی استخدام شدم و کارمدنم..

دانشگاه علوم و تحقیقات فوق لیسانس می خونم و درسام تموم شده و سمینار و پروژه م مونده...

خدا رو شکر همه چی همونجوری که یه روزی آرزوم بود پیش رفته....

تنها چیزی که خیلی اذیتم می کنه و هر روز و هر روز بیشتر می شه اذیتش دوری از مامان و بابامه.........

اگه یه جوری بشه که اونا بیان تهران یا ما برگردیم پیششون خیلی خوب می شه.......

اگه کسی اینجا رو می خونه بهم خبر بده

+ سلام دوباره!

مشاهده یادداشت خصوصی

+ تا سلامی دوباره....

مشاهده یادداشت خصوصی